De gekleurde bril van...
Esther van Gils
-
Stokkie
-
zondag 06 september 2009, 22.47 uur, geplaatst door: Esther van Gils
categorie: Persoonlijk
-

Ik ben er 42 voor moeten worden.
En heb er 1400 kilometer voor mogen reizen, maar in Kroatië ben ik dan toch eindelijk gaan stoklopen.
De eerste ochtend in ons hotel bedacht ik dat ik best even alleen wat baantjes kon gaan trekken. Ben had daar duidelijk minder trek in en na wat aanwijzingen wist ik zeker dat het alleen geen probleem zou zijn. Wel dus. Trappen, trapjes, op- en afstapjes en een zwembad wat ik wel kon zien, maar dan een verdieping lager en daar kon ik dan weer geen enkele trap ontdekken. Toch maar Ben of een van de jongens optrommelen. En ik laat de details achterwege, maar geloof mij, het staat hier een stuk gemakkelijker dan dat het daar was. Het heeft me een hoop stress, boosheid en verdriet gekost. Maar het heeft ook iets opgeleverd. Daarna heb ik mijn stok dus niet meer losgelaten. En het was heerlijk. Wat een opluchting. Dit ben ik en dat is mijn stok!!! Loopt best relaxed. (Graag wat tips over de grootte van de rolpunt, ik blijf nogal eens steken). Eigenlijk hebben we er allemaal van genoten. Michiel ontdekte dat je er ook prima mee kan golven en Tijs nam voor de lol mijn stok af en toe in eigen hand om zo het hotel te verkennen. Jammer dat sommige mensen het niet kunnen laten je met open mond aan te staren. Ben heeft er een officiële sport van gemaakt; Als jullie kijken, kijk ik ook. En als het te lang duurt ga ik zwaaien! Nu we weer thuis zijn staat stokkie (bedacht door Tijs en Michiel) weer keurig in de paraplubak. Vakantievrienden verlies je snel uit het oog, maar ik doe mijn best om contact te houden! Een primeur, familie van Gils, foto’s met stok.
Foto 1
Dagje zwemmen. Tassen, handdoeken en stokkie, nonchalant tegen een boom geleund.
Foto 2
Zon, zee, een boot, ik, grappa in een plastic bekertje en stokkie nonchalant uitkijkend over het water.
-
Lees volledige blog |
Lees reacties (0 reacties) |
Plaats reactie
-
Uitgelachen
-
zaterdag 05 september 2009, 09.09 uur, geplaatst door: Aline Palland
categorie: Persoonlijk
-
Het zal er vast heel lachwekkend uit hebben gezien...
Daar stond ik, in mijn eentje, aan de eetbar van de sauna.
Met de kaart van de lunchgerechten vlak voor mijn gezicht. Ik was al blij dat ik het nog net kon lezen. Het nam alleen wel wat tijd in beslag.
Komt er een man naast me staan, die ook wat wil bestellen. Wat hij precies zei weet ik niet eens meer, maar hij stond me dus gewoon uit te lachen !
Het duurde ook nog even voor ik door had waarom hij lachte, want voor mij is dit inmiddels heel normaal.
Dus ik zeg tegen hem dat het er wel raar uit moet zien, wat hij beaamd. Ik heb hem heel rustig uitgelegd waarom ik dat deed en toen moest hij weer lachen. Maar dit keer was het omdat hij zich geen houding wist te geven. En toen moest ik stiekem lachen.
Maar toch had ik wel een beetje een rotgevoel erover hoor. Ik kan het niet zo goed uitleggen. Het is een beetje frustrerend als je steeds moet uitleggen waarom je zoiets doet, al ben ik daar toch vrij open in.
Zou het ooit wennen ?
-
Lees volledige blog |
Lees reacties (0 reacties) |
Plaats reactie
-
Held op sokken
-
maandag 31 augustus 2009, 12.07 uur, geplaatst door: Esther van Gils
categorie: Persoonlijk
-
Toen de kinderen nog klein waren was het niet zo moeilijk. Het tussen de wielen van de kinderwagen uitvissen van Meneer Konijn, een knoopje leggen in een ballon en het bakken van een appeltaart maakte mij in een klap de held van de dag. Het ontwarren van een paar veters, het vinden van een verloren handschoen en zelfs het openen van een blikje knakworst leverde mij precies die zelfde titel op. Maar kleine kinderen worden groot, en het tij is gekeerd. Want van nature ben ik geen held en in de loop der jaren ben ik er helaas ook nooit echt een geworden. Op hoge hoogte doe ik mijn ogen dicht en trek ik mijn petje over mijn ogen. Als iedereen in de achtbaan met looping en kurkentrekker zit let ik op de tassen. En de hamster van Sanne houd ik alleen vast als het echt moet en daardoor niet anders kan. De glijbaan in het zwembad vind ik te donker en te krap en als Ben er niet is, controleer ik wel tien keer alle sloten. Maar ook omtrent mijn handicap valt er nog wel het een en ander te overwinnen. De deeltaxi gebruik ik pas sinds kort, want het leek me zo ingewikkeld en eigenlijk ook zo doodeng. Ik durf in de supermarkt best te vragen naar de boterhammenworst, maar als ik hem dan nog niet kan vinden loop ik toch maar even naar de slager. Mijn stok neem ik wel mee naar allerlei evenementen voor blinden en slechtzienden en alles wat daar enigszins mee te maken heeft, maar ik denk er niet aan om hem mij te laten vergezellen als ik met vriendinnen naar de kroeg ga. Stel je voor dat ik iemand laat struikelen, of nog erger, stel je voor dat er iemand iets van zegt en er dan vervolgens ook nog van alles over wil weten terwijl ik gezellig een pilsje sta te drinken. Alleen met de trein doe ik nog niet voor een miljoen. Al heb ik het voornemen me hier binnenkort overheen te zetten. En ook de computer blijft een steeds terugkerende nachtmerrie. Omdat hij nog lang niet altijd doet wat ik wil gebruik ik hem wel, maar met trillende vingers en het angstzweet op mijn rug. En verder!? Verder valt het allemaal best mee. Want dit alles durf ik toch zomaar op papier te zetten. En voor een held op sokken zoals ik is dat toch eigenlijk al heldhaftig genoeg?
PS
Vakantie! Maandag 7 september weer een gewone blog.
-
Lees volledige blog |
Lees reacties (0 reacties) |
Plaats reactie
-
Mobiel
-
maandag 24 augustus 2009, 11.33 uur, geplaatst door: Esther van Gils
categorie: Persoonlijk
-
Na een heerlijk ontbijt stappen we weer in de auto. Nog ruim driehonderd kilometer. Een kippeneindje in vergelijking met de negenhonderd van gisteren. Op de weg en de achterbank is het rustig. Als het zo doorgaat zijn we rond één uur al op de camping. Ik doe even mijn ogen dicht. Hongarije! Heerlijk! Het voelt als vakantie, het ruikt als vakantie en ik word niet eens chagrijnig bij de gedachten dat er nog twee tenten, inclusief onderzeilen, grondzeilen, matten en opgeteld vier slaapcabines moeten worden opgezet. Zo, met mijn ogen dicht achter de voorruit in de zon, weet ik zeker dat die vijf bedjes zo in elkaar gedraaid zijn en het keukentje dit jaar echt veel sneller dan vorig jaar op zijn vier poten komt te staan. Daarna is het alleen nog een kwestie van een picknicktafel en twee stoelen uitklappen, waslijntje spannen, te weinig kleren en te veel speelgoed achter, onder en naast de bedden proppen. Gas en elektriciteit aansluiten. Krokodillen, banden en bandjes opbazen en insmeren. We kunnen gaan zwemmen of waterfietsen. Gaan wandelen in de prachtige natuurgebieden. We kunnen met de trein naar Boedapest en dan met de bus of de metro verder de stad in. We kunnen met paard en wagen mee, of we kunnen met de jeep de bergen in. Of we kunnen gaan zitten of liggen in de zon met boek en glaasje wijn. Want je kunt het tenslotte ook overdrijven en zoveel mobiliteit wordt er van mij nou ook weer niet verwacht!
PS
Vakantie! Maandag 7 september weer een gewone blog.
-
Lees volledige blog |
Lees reacties (0 reacties) |
Plaats reactie
-
7 Jaar ongeluk ??
-
woensdag 12 augustus 2009, 18.57 uur, geplaatst door: Aline Palland
categorie: Persoonlijk
-
We zijn er weer van vakantie. We hebben het ontzettend leuk gehad. Het weer was fantastisch. We hebben heel veel tijd op het strand doorgebracht. We gingen dan meestal bij de vlaggenmasten zitten, zodat de kinderen (en ik dus ook) wisten waar ze, vanuit zee, naar toe moesten lopen. Want de oudste twee van 8 gingen veel alleen het water in. Dat vond ik best wel spannend hoor, want ik kon ze vanaf mijn handdoek niet zien. Het is gelukkig allemaal goed gegaan en ik was natuurlijk de meeste tijd niet alleen met de kinderen .
-
Lees volledige blog |
Lees reacties (0 reacties) |
Plaats reactie
- Bloggers
-
- Laatste 5 blogs
-
- Interessante links
-
- Zoeken
-